Ć
 
 
E
 
 
 
 
I
 
 
 
 
Ł
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
X
 
 
 
Ź
 
Hasła szersze: Ludzie
Hasła węższe: 
Brak
Hasło główne: Gęsikowski Zbigniew

Gęsikowski Zbigniew


Zbigniew Gęsikowski (1919-1992) urodził się 11 lutego 1919 roku we Wrocławiu w rodzinie aptekarza. Lata młodzieńcze spędził w Poznaniu, gdzie podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Przerwał je wybuch wojny.
W czasie II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, a po kapitulacji Warszawy wrócił do Poznania, skąd w 1940 roku Niemcy wysiedlili całą jego rodzinę do Krakowa. W 1941 roku trafił do Nowego Targu gdzie do końca wojny pracował w aptece. Jednocześnie rozpoczął kursy farmaceutyczne we Lwowie, których nie ukończył z powodu walk w 1944 roku. W 1943 roku wstąpił do Polskiej Armii Ludowej, w której zdobył stopień podporucznika.
Po wojnie na Uniwersytecie Poznańskim zdobył tytuł magistra farmacji. W 1951 roku po upaństwowieniu aptek został służbowo oddelegowany przez Ministerstwo Zdrowia do Alwerni, gdzie miał objąć kierownictwo apteki. Tu pozostał przez kolejne 40 lat, aż do śmierci, na stałe wpisując się w historię tej miejscowości.
Niedługo po przyjeździe do Alwerni i otwarciu apteki, gdzie pełnił funkcję nie tylko farmaceuty, ale nierzadko pielęgniarza, sanitariusza, weterynarza, a nawet lekarza, rozpoczął działalność społeczną w mieście. Szczególnie był zainteresowany ruchem strażackim, z którym zetknął się już w czasach gimnazjalnych. W 1959 roku został prezesem OSP w Alwerni. Za czasów jego prezesury wybudowano i wyposażono nowoczesną remizę, a strażacy angażowali się w działania społeczne na terenie Alwerni – budowali  wodociąg, hydrofornię czy aptekę. Jako komendant rejonowy, a później gminny, zabiegał o rozwój innych jednostek OSP. Z jego inicjatywy powstało pierwsze w kraju muzeum pożarnictwa, w którym dużą część zbiorów stanowią zdobyte przez niego eksponaty.
Działał nie tylko w OSP ale także w wielu innych organizacjach, m.in.: Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Przemysłu Spożywczego NOT, Izbie Aptekarskiej, Komitecie Higienizacji Wsi czy Polskim Czerwonym Krzyżu. Za swoją działalność społeczną był wielokrotnie nagradzany i odznaczany, m.in.: Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrną i Złotą Odznaką za Zasługi dla Ziemi Krakowskiej. Otrzymał również najwyższe odznaczenie korporacyjne Związku Ochotniczych Straży Pożarnych, Złoty Znak Związku i Medal za Zasługi dla Pożarnictwa.
    Zmarł po ciężkiej chorobie 27 grudnia 1992 roku. Na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie żegnała go rodzina, rzesze Alwernian, przedstawiciele OSP, Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej, znajomi i przyjaciele. Pośmiertnie został wpisany do Złotej Księgi Miasta i Gminy Alwernia, a jego nazwiskiem nazwano jedną z głównych ulic Alwerni. Od 2000 roku jest patronem stworzonego przez siebie Muzeum Pożarnictwa.

 

15 lipca 2011 rok
Mirosława Starzycka

Bibliografia:

  • KLATKA, Zbigniew. Dzieje Ochotniczej Straży Pożarnej w Alwerni 1985-2005. Alwernia: Ochotnicza Straż Pożarna w Alwerni, Muzeum Pożarnictwa w Alwerni, 2005. Rozdz. VIII, s. 61-64