Ć
 
 
E
 
 
 
 
I
 
 
 
 
Ł
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
X
 
 
 
Ź
 
Hasła szersze: Ludzie
Hasła węższe: 
Brak
Hasło główne: Woynarowska Janina

Woynarowska Janina


Janina Woynarowska (1923-1979) urodziła się 1923 roku w Piwnicznej. Nazwisko jej biologicznych rodziców, wczesne dzieciństwo, jak i miejsce, skąd została adoptowana przez Kazimierza i Marię Woynarowskich nie są znane. Pod koniec lat 20. rodzina Woynarowskich, już z małą Janiną, przyjechała do Chrzanowa, gdzie zamieszkała się w tzw. „Białym dworku” przy Alei Henryka 24. Ojciec był cenionym lekarzem w Ubezpieczalni w Chrzanowie, a matka działała na rzecz ubogich w Towarzystwie św. Wincentego a’Paulo w Kościelcu. Dzięki swojej działalności szybko zyskali sobie sympatię mieszkańców miasta.
Janina, prawdopodobnie ze względu na zły stan zdrowia, pierwsze dwie klasy szkoły podstawowej  przerabiała w domu. Później, od 1933 roku, kontynuowała naukę w Szkole Podstawowej Nr 3. W tym czasie przystąpiła do I Komunii Świętej, która była ważnym momentem w jej życiu. Od 1936 roku, uczęszczała do Prywatnego Żeńskiego Gimnazjum im. Michaliny Mościckiej. Spokojne i szczęśliwe lata przerwał wybuch II wojny światowej.
W czasie wojny rodzina Woynarowskich była dwukrotnie przesiedlana, a jej majątek został niemal całkowicie rozgrabiony. Janina, pomimo trudów opieki nad chorującą matką i zajmowania się domem, uczestniczyła do 1944 roku w tajnym nauczaniu i zdała egzamin maturalny typu humanistycznego. Jak wielu innych uczniów po zamknięciu szkół, skierowana została przez władze okupacyjne na roboty przymusowe - do kopania rowów i pilnowania nocą słupów telegraficznych. Ze względu na krzywicę, na którą chorowała od dziecka, jej sylwetka była zniekształcona, a rysy twarzy wyostrzone, co było powodem ciągłych szykan i gróźb ze strony strażników pilnujących pracującą młodzież. Mimo trudów Janina Woynarowska przetrwała okupację. Niestety, w 1945 roku zmarł Kazimierz Woynarowski. Było to wielkim ciosem dla niej i matki, która już nigdy nie podniosła się po tej stracie i zmarła w 1953 roku. Po śmierci matki, Janina nie mogąc utrzymać domu rodzinnego przy Alei Henryka sprzedała go w 1967 roku, a sama zamieszkała z kuzynką przy ul. Grunwaldzkiej 13.
Już jako młoda dziewczyna Woynarowska interesowała się medycyną i pielęgniarstwem. Przez cały okres okupacji pracowała u boku ojca jako pomoc sanitarna i po wojnie postanowiła ubiegać się o pracę młodszej higienistki w Ośrodku Zdrowia przy ul. Sokoła. W 1946 roku złożyła Zawodowe Ślubowanie Pielęgniarskie, a w cztery lata później zdała egzamin pielęgniarski. Pasja z jaką wykonywała swój zawód, poświęcenie dla pacjentów, którym nigdy nie odmawiała pomocy oraz wrażliwość jakim obdarzała wszystkich chorych, zostały docenione i w 1956 roku Janina Woynarowska została mianowana Przełożoną Pielęgniarek w Przychodni Obwodowej w Chrzanowie. Równocześnie została przewodniczącą Powiatowego Oddziału Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek. W 1962 roku otrzymała kolejny awans, na stanowisko Powiatowej Instruktorki Pielęgniarek w Wydziale Zdrowia i Opieki Społecznej. Jako przełożona, a później instruktorka  i organizatorka wielu szkoleń i kursów podnoszących kwalifikacje zawodowe była ceniona w środowisku pielęgniarskim. Artykuły jej autorstwa ukazywały się w wielu branżowych czasopismach, a za swoją pracę otrzymała szereg dyplomów i odznaczeń. Wśród natłoku obowiązków znajdowała czas na poszerzanie swoich umiejętności. W 1979 roku uzyskała tytuł magistra na Wydziale Psychologii i Filozofii Chrześcijańskiej. Mimo wysokiej pozycji zawodowej nadal najważniejszy był dla niej pacjent i służba dla człowieka. W swojej pracy pozostała wierna własnym przekonaniom i Bogu, któremu poświęciła życie. Dbała nie tylko o fizyczne aspekty zdrowia swoich pacjentów, ale również o ich życie religijne, przyprowadzając do nich księży czy zawożąc do kościoła. Jej nieskrywana religijność stała się ostatecznie powodem utraty posady, na którą pracowała przez lata. Pomimo dyscyplinarnego zwolnienia pozwolono jej jednak wrócić do zawodu i pracować w gabinecie zabiegowym, gdzie spędziła ostatnie 10 lat życia.
Wspomnianą głęboką religijność i wiarę w Boga Janina Woynarowska wyniosła z domu rodzinnego. Po wojnie, w 1947 roku wstąpiła do koła Żywego Różańca Dziewcząt, przy parafii p.w. św. Mikołaja, gdzie wykazywała się dużą aktywnością organizując wieczorki religijno-patriotyczne oraz przedstawienia. Po rozwiązaniu koła kontynuowała tą działalność. W 1961 roku związała się z Instytutem Świeckim Chrystusa Odkupiciela Człowieka – wspólnotą kontemplacyjną skupiającą osoby, które chcą poświęcić swoje życie Bogu, ślubując czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. Janina wstępując do Instytutu złożyła śluby na rok, które ponawiała w kolejnych latach, by ostatecznie w 1966 roku złożyć śluby wieczyste. W Instytucie była odpowiedzialna za Grupę Służby Zdrowia, w ramach której starała się ukazać chrzanowskim pielęgniarkom rolę Kościoła i Boga w pracy zawodowej. Redagowała również biuletyn wewnętrzny Instytutu „Ora et labora”, a jej przemyślenia ukazywały się w wielu czasopismach katolickich. Działając w Instytucie rozpoczęła współpracę z Duszpasterstwem Rodzin i Poradnią Rodzinną w Kościelcu. Organizowała również kursy przedmałżeńskie w parafii p.w. św. Mikołaja w Chrzanowie. W latach siedemdziesiątych włączyła się w prace Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej i utworzyła przy chrzanowskiej parafii p.w. św. Mikołaja Zespół Synodalny.
Kolejnym ważnym rozdziałem w życiu Janiny Woynarowskiej była działalność charytatywna i społeczna. Była założycielką Parafialnego Zespołu Charytatywnego przy parafii p.w. św. Mikołaja i Domu Samotnej Matki, pracowała jako kurator społeczny oraz rzecznik opiniujący w Ośrodku Adopcyjnym, organizowała także wyjazdy wypoczynkowo-rekolekcyjne dla chorych do sanktuarium w Płokach. Pomagała wielu rodzinom wspomagając je materialnie i duchowo. Dla wielu ubogich dzieci była matką chrzestną i dbała o ich wychowanie w wierze katolickiej. Swoim zaangażowaniem i bezinteresownością zarażała innych ludzi, bez których pomocy wiele inicjatyw pozostało by niezrealizowanych. 
Janina Woynarowska dała się również poznać jako poetka. Jej wiersze, pisane głównie „do szuflady”, dotykały tematu tajemnicy Boga i dzieła Stworzenia. Dzięki poetce i przyjaciółce Janiny - Lucynie Szubel, jej poezja ocalała i została wydana pośmiertnie w kilku tomikach: „Jestem światłem pamięci – zbiór wierszy i świadectw o życiu Janiny Woynarowskiej”, ‘Służebnica Boża Janina Woynarowska – Zbiór wierszy i tekstów prozą oraz świadectw o życiu Janiny Woynarowskiej”, „Ważne jest tylko to, aby zawierzyć miłości”, oraz „W drodze – Wybór wierszy”.
Zginęła w wypadku samochodowym w Krakowie 24 listopada 1979 roku. Na cmentarzu w Chrzanowie zmarłą żegnały tłumy żałobników, a nad jej trumną przemawiali, między innymi: ks. prałat Witold Karcz – Archidiecezjalny Duszpasterz Chorych w Krakowie, ks. prałat Zbigniew Mońko. Homilię wygłosił ks. bp Jan Pietraszko z Krakowa.
W dowód pamięci o pielęgniarce, jej imieniem nazwano ulicę przy kościele św. Mikołaja, a w budynku przychodni przy ul. Sokoła, gdzie Woynarowska pracowała przez wiele lat, odsłonięto i poświęcono pamiątkową tablicę. Każdego 24. dnia miesiąca odprawiana jest w kościele św. Mikołaja msza w intencji wyniesienia na ołtarze Janiny Woynarowskiej.
Jej proces beatyfikacyjny, na szczeblu diecezjalnym, rozpoczął się w 1999 roku. Postulatorem procesu został ks. dr Stefan Misiniec. Zakończono go w 2002 roku. Pięć lat później, 10 października 2007 roku, Kongregacja do Spraw Kanonizacji w Rzymie otworzyła proces beatyfikacyjny Służebnicy Bożej Janiny Woynarowskiej.

 

22 październik 2011 rok
Mirosława Starzycka

 

Bibliografia:

  • ADAMCZYK, Józef. Śladami świętych i błogosławionych oraz kandydatów na ołtarze. Kraków: Salwator, 2003. Rozdz. Służebnica Boża Janina Woynarowska, s. 148-149
  • KĘDZIORA, Magdalena. W służbie Bogu i ludziom. Janina Woynarowska (1923-1979). Biografia. Kraków: [b.w.], 2008. 82 k.
  • SZUBEL, Lucyna. W Bogu szukała światła. Biografia Służebnicy Bożej Janiny Woynarowskiej. Chrzanów: Parafia św. Mikołaja w Chrzanowie, Parafia MB Różańcowej w Chrzanowie, Muzeum w Chrzanowie, 2009. 95 s.
  • MAZUR, Zbigniew. Na drodze do świętości – Janina Woynarowska. Kronika Chrzanowska, 2002, nr 121, s. 4

Hasło bibliografii regionalnej: Woynarowska Janina

http://www.mbp.chrzanow.pl/katalogi-on-line/bibliografia-regionalna